เมื่อทิ้งกล้องไว้กับเด็ก นี่คือภาพถ่ายจากมือน้อยๆ ที่คุณอาจจะไม่อึ้ง

แหม่….พาดหัวอย่างกะเว็บกระหายจำนวนคลิก แต่บอกตรงๆ นะครับ ผมกลับชอบพวกแม่งนี้พาดหัวฉิบหาย คือตอนผมเรียนนี่ไอ้ห่าเขียนพาดหัวได้เช้ยเชย เชยแบบขาดสะบั้นหั่นแหลก เชยแบบวัวไม่ตายควายไม่อ่านกันเลยทีเดียว

ชีวิตดี๊ดีกับ Shutter B ในวันนี้

ผมจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่ากล้องที่หยิบยืมรุ่นพี่ Chanwoot Boonkor มาเรียนวิชาถ่ายภาพนั้นมันเป็น Canon รุ่นอะไร แต่จำได้ชัดว่ามันเป็นกล้องฟิล์มที่เจ๋งมากๆ เนื่องจากการแสดงผลต่างๆ นานาเป็นระบบดิจิตอล

จงเป็นอัจฉริยะในศาสตร์ของตนเอง

เวลาเดินทางชอบถ่ายภาพแบบนี้เก็บไว้ มันทำให้นึกถึงผญาภาษิตแห่งชนชาติอีสานที่เป็นแรงขับชั้นดีท่อนนึงบอกว่า “เฮ็ดให้สุด ขุดให้เถิง อย่าเฮ็ดพอกะจา” ความหมายของมันยิ่งใหญ่มาก เป็นคำพูดง่ายๆ ของมนุษย์ชาติพันธุ์ถิ่นหนึ่ง แต่เป็นประโยคอันยิ่งใหญ่ของมวลมนุษยชาติ

สุภาพสตรีผิวขาว และจักรยานสีดำ

เอาเป็นว่าช่วงนี้กำลังสนุกกับการปั่นจักรยานครับ เมื่อวานคุยกันว่าตื่นเช้าจะลัดเลาะเล่นแถวนี้สักหน่อย ผล็อยหลับไปตื่นมาอีกทีเกือบ 10 โมงเช้า แดดร้อนเปรี้ยง เอาเป็นว่า ไม่ต้องลัดเลาะอย่างที่ตั้งใจไว้ก็ได้ แค่เอากล้องออกมาถ่ายรูปเล่นเป็นพอ

นาฬิกาเรือนนั้นเดินถอยหลังไปข้างหน้า

“เราเคยนอนห้องเดียวกัน” การพบกันครั้งล่าสุดเธอพูดประโยคนี้ขึ้นมา ผมตอบว่า “ใช่” แล้วเรื่องราวความหลังต่างๆ ก็เริ่มพรั่งพรู “สุลิยง ลักขษร” เป็นเพื่อนที่เรียนมาด้วยกันที่โรงเรียนบ้านสนตั้งแต่ ป.1 ถึง ม. 3 นับนิ้วมือซ้ายขวาพบว่าเราอยู่ด้วยกันถึง 9 ปีเชียว

Texture & Color | ตลาดโอเสม็ด & ช่องจอม

สารภาพครับว่า นี่เป็นการเริ่มต้นปีที่ห่วยแตกเหลือเกิน เพราะร่างกายอ่อนแอกระเสาะกระแสะ เจ็บป่วยไม่หายตั้งแต่ปลายปีที่ผ่านมาจนข้ามผ่านเวลาเป็นอีกปี เป็นหวัด คัดจมูก น้ำมูกไหล เวียนหัว และไอไม่หยุด อาการเหล่านี้ทำเอาสมองตื้อเอาเสียดื้อๆ เลย

Sun Childs | เด็กน้อยดั่งแสงตะวัน

มันเป็นภาพของเด็กชายนั่งบนเก้าอี้เหล็กในบ้านไม้หลังเล็กๆ เด็กคนนั้นถือดอกดาวกระจายสีชมพู จ้องเขม็งมาที่เลนส์กล้อง เสื้อสีสดและดอกไม้สีหวานบัดนี้ซีดเก่าไปด้วยกาลเวลา นั่นเป็นภาพถ่ายใบเดียวในวัยเด็กของผม เป็นสิ่งยืนยันว่าผมเคยมีช่วงชีวิตอยู่ในวัยเยาว์เช่นกัน

1 2